Bu bir tren yolculuğu,
Pek kısa bir mesafede.
Durağa gelir, yolcular biner,
Ve tren yoluna devam eder.

Bazen keyiflidir yolculuk,
Bazense bunaltıcı.
Ancak değildir kalıcı.

Kimisi cam kenarında gider,
Kimisi koridorda.
Bazısı manzarayı görür,
Bazısı gözünün ucuyla.

Ama güneş vurduğunda,
Hem en sevinen hem en rahatsız olan
Olur cam kenarında.
Gözünün ucuyla bakan
Başlar güneşten faydalanmaya.

Hangisi daha iyiydi?
Kim bilir belki de ikisi…

Nihayetinde insanın gideceği yer,
Ya da gitmeyi umduğu yer.
Manzaranın kendisiyse
Ve manzarayı izleyeceği süre
Saat değil, ay değil, yıl değilse…
Geçici değil, sürekliyse?

Peki insan neden sabredemez o süreye?
Aslında… Hatta.. Adaletle algılayabilse,
Payından razı olur, ilikleriyle.

Hayat ne koridor ne de cam kenarı,
Aslında bir tren garı.
Durağa gelir, yolcular biner,
Ve tren yoluna devam eder.

Değildir bir varış yeri,
Daha çok toplanma yeri.
Nihayetinde herkes varır,
Ne erken ne de geç kalır.

Değildir mesele ne zaman,
Daha çok ne beklediği seni.
Tekrar düşünmeli insan
Cam kenarı… Koridor…
Hangisiydi iyi?